Hoe mijn muzieksmaak zich ooit ook ontwikkelde, het Songfestival zat nooit op mijn lijn. Het was en bleef een dissonant in mijn belevingswereld. De combinatie van onechte emoties en bombast zorgde ervoor dat ik het uit de weg ging en zou blijven gaan. Mijn vader wist nog van Teddy Scholten en Corry Brokken te verhalen, die hem door hun resultaten toch maar mooi wisten te imponeren. Al kwamen er van hen geen opnames in huis die Bach of Beethoven konden verdringen.

Een suikerklontje nationalisme was voor even wel toegestaan. Jarenlang spoelde Eurovisie over onze beeldbuis (want gekeken werd er natuurlijk wel). Ondertussen zweefde het labyrint van de puntentelling boven onze kinderhoofden. Gelukkig moesten we altijd op tijd naar bed, waardoor meer kakofonie van dit evenement ons bespaard bleef. Toen, na de val van de Berlijnse Muur, het aantal deelnemende landen verdubbelde en de zit dus navenant langer ging duren, werd het weer moeilijker om overzicht te houden. De toename van gedrochtelijke acts en het invoeren van ‘rondes’ zorgden ervoor dat ook mijn laatste handdoeken in de ring verdwenen, al bleven presentatoren  onvermoeibaar proberen ons van de zuivere bedoelingen van het Festival te overtuigen.

Er waren landen buiten Europa die deelnamen, zoals Israël (1973) en Australië (2015). Israël won het liedjesfenomeen zelfs een paar keer. Het circus hobbelde redelijk door … totdat een tweede versie van de Koude Oorlog Europa begon te teisteren. Poetin zorgde er door zijn oorlog in Oekraïne voor dat zijn Rusland werd uitgesloten. Netanyahu’s doorgeschoten wraak op Hamas, in de eindeloze Gazaanse oorlog, deed diverse landen (waaronder Nederland en Ierland) afhaken. Israël zelf bleef onverstoorbaar aanwezig. Op een festival waar serieuze muziekmakers liefst niet herkenbaar waargenomen willen worden, werd het voor Israël een must om acte de présence te geven. Niet mee mogen doen stond gelijk aan discriminatie.

Na zoveel jaren wankelt het Songfestival op haar lemen voeten. Waarom zou je eigenlijk mee willen doen aan deze eenheidsworst? Thuisblijven begint op bevrijding te lijken. Ondertussen gaan de voor-en-tegens gewoon door met het onderuithalen van het festival. De stekker eruit dan maar, peins ik dan, al had ik die er zelf al eerder uitgetrokken.

Alfred Valstar